Zoals overal in de wereld van ontwerp wordt ook in de filmindustrie graag geleend en gestolen van collega’s. Hier vind je een verzameling filmposters en -covers die verband houden met elkaar. Vervolgen zijn natuurlijk uitgesloten van deelname, want daarbij wordt vaak teruggegrepen naar een eerste deel. Al is dat soms de ene keer wat duidelijker dan de andere.

Om onderscheid te maken tussen rechtstreeks gekopieerd werk, gexefnspireerde creatievelingen en liefdevolle homages zijn de posters in hoofdstukken onderverdeeld. Mochten jullie er nog meer weten of tegenkomen, of het simpelweg oneens zijn met mijn gedachtengang, laat het mij dan weten. Het is de bedoeling om deze lijsten in de toekomst uit te blijven bereiden.

Directe kopie: Sommige films hebben zo weinig eigen kracht dat zij er alles aan doen om te lijken op een reeds bestaande film. Zo hopen de makers toch wat geld in het laatje te brengen en natuurlijk is dan ook een gelijkende cover geen overbodige luxe. Schaamteloos jatwerk.

Als je een film wilt laten profiteren van de bekendheid van een andere film, dan kun je maar beter een klassieker uit het genre pakken. Dat dachten de makers van de cover van gevangenisfilm Animal Factory (2000) vast ook toen ze overduidelijk hun inspiratie haalden bij Papillon (1973). Veel tijd stopten zij er verder niet in, want waar het origineel nog mooi met schaduwen in de gezichten werkt, pakten de ontwerpers van Animal Factory gewoon willekeurige headshots om in de cover te plaatsen.

Twee verleidelijke vrouwen die vechten om en tegen een foute player. Dat hebben we eerder gehoord en als we de verhaallijn van Wild Things (1998) steelt, kun je net zo goed ook gelijk de poster meenemen. Hoewel Another Woman’s Husband (2000) nog het meest lijkt op het hier getoonde vervolg is het duidelijk dat de film wilde meeliften op het succes van die reeks.

De remake van Cheaper By The Dozen (2003) baseerde zijn poster misschien wel als klein eerbetoon op Madhouse (1990). Sowieso kwam het natuurlijk wel makkelijk uit om de deur over te nemen. A Night In Compton (2004) gaat daar nog eens dunnetjes over heen door niet alleen de deur, maar ook de poses over te nemen. Ze zijn dan wel gespiegeld, maar zo makkelijk misleid je de filmfan niet.

100 Mile Rule (2002) baseerde zijn eerste indruk – de cover – op de remake Gone In Sixty Seconds (2000). De verhalen komen totaal niet overeen (100 Mile Rule is namelijk een zwarte comedy) en dus wordt de cover, waar geen twijfel over mag bestaan dat die gekopieerd is van de racefilm, alleen maar gebruikt om de kijker te misleiden. Datzelfde deed ook de heruitgave van O.K. Garage (1998) die hernoemd werd tot All Revved Up om wat meer actie uit te stralen.

Als een bedrijf in korte tijd een hoop monsterfilms op de markt brengt die allemaal op elkaar lijken, dan hoef je ook in de promotie weinig te verwachten. Deze reeks maakt het echter wel heel erg bont door alle covers ook te kopixebren. Wel bleken zij te beschikken over maar liefst twee houdingen! Zie hier voorbeelden in de vorm van Sharkman (2001), Skeletonman (2004) en Snakeman (2005) en ook Predatorman (2004), Mosquitoman (2005) en Morphman (2005).

Hoewel de twee films weinig met elkaar te maken hebben, is de overeenkomst tussen de poster van The Fugitive (1993) en de later dvd-uitgave van Chains Of Gold (1991) niet te missen. Alsof de kijker het nog niet door zou hebben met de rennende held en het voorbij razende voertuig, werd ook de diagonale balk overgenomen.

Er is weinig zo eng als een kind met de neiging tot moorden. Dat dachten zowel Godsend (2004) als Dawn Of The Dead (2004) en geheel x93toevalligx94 vonden zij dat ook van felblauwe ogen en verstorende vierkante blokjes. Dat laatstgenoemde poster alleen voor de oosterse markt werd gebruikt, doet niets aan af aan de diefstal van een van deze creatievelingen.

De B-actiefilms Killing Down (2006) en The Marine (2006) komen beiden uit hetzelfde jaar en beiden draaien om een voormalig soldaat die uit is op wraak. En als we de covers mogen geloven doen ze dat beiden in een strak shirt, terwijl explosies de auto’s doen opvliegen. En laten we niet vergeten: beiden doen het natuurlijk voor hun land en vlag. God bless America!

De promotieposter voor Terminator: The Sarah Connor Chronicles (2008) was al gebaseerd op een reclamefoto, maar dat liet Surrogates (2009) zich niet tegenhouden om dat nog eens dunnetjes over te doen. Gxeanant wordt het dan natuurlijk wel als je ook nog eens nagenoeg hetzelfde lettertype gebruikt voor de titel.

My Big Fat Greek Wedding (2002) was een monstersucces, dus het is niet gek dat andere films daar een graantje van willen meepikken. Everybody Wants To Be Italian (2007) situeerde zich in een ander Europees land wat uiteraard prominent op de poster getoond hoort te worden. Verder is men een stuk minder creatief, want de houding van de hoofdrolspelers werd gekopieerd en ook de lastige familie maakt zijn opwachting.

Er zijn maar weinig films over enorme spookschepen en als deze dan ook nog dezelfde poster maken, wordt het helemaal lastig om ze uit elkaar te houden. De B-productie Death Ship (1980) is misschien minder bekend dan Ghost Ship (2002), maar dat wil nog niet zeggen dat je er mee weg komt om het idee van de poster te stelen.

Shark Attack 2 (2001) kon zich natuurlijk helemaal niet meten met Deep Blue Sea (1999) en dat wil heel wat zeggen. Laatstgenoemde was immers ook al geen hoogstaand product.  Helemaal briljant wordt het als je voor jouw armzalige productie dan ook nog een sneer geeft in de tagline. En toch loont het blijkbaar voldoende om een verhaal als dit te kopixebren, want inmiddels zijn er al vier (!) Shark Attack delen.

Heb jij een horrorfilm gemaakt met bloeddorstige, slijmerige wezens met scherpe tanden? Dan kun je bovenstaande covers misschien gebruiken als inspiratie? Zelf staken ze er ook niet veel tijd in. Waar Feast (2005) eigenlijk best een spannende poster neerzette, pikten genregenoten Nightmare Man (2006) en The Blackout (2009) dit simpelweg in. Hoewel zij monster en slachtoffer omdraaiden, verhulde dat het gebrek aan creativiteit niet.

Diefstal zoals hier getoond, is vrij pijnlijk. Funny Money (2006) probeert niet eens te verhullen dat hij zijn poster jat van Fun With Dick And Jane (2005). Dezelfde houding, dezelfde kleding, dezelfde koffer (hoewel deze alleen aanwezig is op de duoposter waar ook Jane op staat), dezelfde wapperende stropdas, dezelfde gebalde vuist, dezelfde overdreven geposeerde blik, dezelfde… oh nee, we hebben de poster inmiddels al volledig gekopieerd.

Jouw film mag dan wel (deels) grappig bedoeld zijn, maar er is meer voor nodig om als parodie door het leven te gaan. Beide films hebben behalve een seriemoordenaar geen overeenkomsten. Het lijkt er dan ook eerder op dat de hippiemoordenaar uit The Tripper (2006) zich liet inspireren door Jigsaw uit Saw (2004). De postermakers volgden als makke schaapjes.

Vergis je niet, want hoewel Fatigue (2003) twee jaar eerder uitkwam dan Saw II (2005) kopieerde eerstgenoemde diens poster pas voor een latere dvd uitgave. Erg subtiel gebeurde dat niet, want niet alleen de kleuren werden overgenomen, maar ook het lettertype zou zo in de Saw reeks passen. Om over het afgezaagde lichaamsdeel nog maar te zwijgen.

Een andere kleurtoon kan niet verhullen dat Face The Evil (No Contest II, 1997) een makkelijke kopie is van Maximum Risk (1996). Een mooie blonde dame in een zwarte cocktailjurk met een getrokken wapen in de hand wordt simpelweg geprojecteerd over een stoer kijkende, ruwe man. Over de film zelf zal ik het niet hebben: hoe slecht moet een film zijn als de titel wordt aangepast om een link met het eerste deel teniet te doen?

Bah, wat ben ik de bioscoopposters van zogenaamde parodiefilms toch enorm beu. Hier slechts twee voorbeelden van Scary Movie 3 (2003) en Superhero Movie (2008) en hoewel er meer te vinden zijn, wil ik hier geen woorden aan vuil maken.

Hoe doortrapt ben je als je naast het complete idee van een poster ook het belangrijkste beeld daarvan steelt? Enorm, als je dan ook nog probeert er mee weg te komen door het pistool van Vantage Point (2008) te vervangen voor een mes voor jouw Seven 2 One (2009). Een typisch voorbeeld van jatwerk.

Deze poster is geen kopie en toch staat hij in dit hoofdstuk. Aangezien ik de baas ben, wordt Failure To Launch (2006) toch gekwalificeerd als directe kopie vanwege de identieke houding van prettyboy Matthew McConaughey ten opzichte van How To Lose A Guy In 10 Days (2003). Er zijn meer acteurs die er van worden beticht altijd op een zelfde manier te worden afgebeeld, maar hiermee maakt men het wel erg bont.

Is het een parodie of toch simpelweg een gestolen compositie? In mijn optiek slaat de balans uit naar het laatste, omdat de poster van Die Another Day (2002) niet iconisch genoeg is om te parodixebren. Aan de andere kant gebruikt de dvd-cover van Drop Dead Roses (2001) wel erg veel elementen van de eerste, waarbij het lastig is voor te stellen dat dit serieus bedoeld is. Een twijfelgeval.

De promotieposter van de nieuwe HBO-serie True Blood (2008) had zijn inspiratie al elders gehaald (een bekende magazinecover met Angelina Jolie), maar zij hadden er tenminste nog wat interessants mee gedaan. Door een deel van het gezicht weg te laten, ontstaat namelijk een spannend beeld. Jennifer’s Body (2009) deed niet zoveel moeite. Zij kopieerden simpelweg deze tweede poster. Beiden lijken overigens wel erg veel op de poster van Draghoula (1995).

Dit zijn twee B-horrorfilms waar ik nog nooit van gehoord had, maar The Killer Eye (1999) kende zijn voorganger The Headless Eyes (1971) duidelijk wel. Beiden draaien om een dodelijke oogbal (!) en dan moet je deze natuurlijk ook uitsnijden en voorop de cover leggen. Daarachter hoort blijkbaar een dode blonde vrouw te liggen. Let vooral even op de identieke stad met bewolkte maan op de achtergrond.

Ergens op het platteland, ver weg van de beschaafde wereld loopt een seriemoordenaar rond. Exe9n seriemoordenaar? Blijkbaar niet, want Leatherface heeft concurrentie. En niet alleen met het het zo bloederig afmaken van slachtoffers, want ook op het visuele vlak leende Slaughter (2009) en wel heel kenmerkend beeld van The Next Generation (1994), het vierde en laatste deel van de originele reeks, waarin de destijds onbekende Renxe9e Zellweger en Matthew McConaughey hun opwachting maken.

Als je de cover van Stone Cold (1991) ziet, hoef je niet lang na te denken. Deze film zal wel x96 net als het gekopieerde The Terminator (1984) x96 over een moordlustige cyborg gaan. Waarom zou je anders het voorbeeld zo duidelijk overnemen? Mis, want Stone Cold draait om een gewelddadige FBI-agent die moet infiltreren in een gevaarlijke motorbende. Wat het rood oplichtende oog dan achter de zonnebril doet is mij een raadsel.

Wie dacht nu werkelijk dat hij of zij zou wegkomen met het kopixebren van een van de meest geliefde filmfranchises aller tijden? De recente dvd uitgave van High Road To China (1983) is onmiskenbaar gestolen van Indiana Jones. Saillant detail: Tom Selleck was bijna gecast als Indiana Jones, maar hij moest verstek laten gaan vanwege zijn verplichtingen aan Magnum, P.I.

Een van de meest treffende voorbeelden was de eerste kopie die mij opviel en de reden dat ik me hierin ben gaan verdiepen. Betrayed (Bound By Lies, 2005) is niet alleen qua verhaallijn een slappe kloon van Basic Instinct (1992), maar ook de cover werd zonder enige aanpassing overgenomen. Identieke houding: check! Blauw kleurfilter: check! Rode accenten in de tekst: check! Priem die uit xe9xe9n van die letters loopt: check! Zouteloze kopie: CHECK! Ook de Chinese thriller Sex Medusa (2001) tapt uit hetzelfde vaatje.

Het idee van een tatoeage op je knokkels is natuurlijk niets nieuws. Dat gebeurde immers al in Night Of The Hunter en werd leuk geparodieerd in The Blues Brothers. De gevangenisthriller Control (2004) was zo origineel om dit iconische beeld op de cover te plaatsen. Gruz 200 (Cargo 200, 2007) deed dat enkele jaren later nog eens dunnetjes over. Ik vraag me af of de tatoeages in de films ook bestaan en of ze zo belangrijk zijn als eerdergenoemde voorbeelden.

Hoe slecht moet het met je eigen inspiratie zijn als je simpelweg dezelfde stockfoto gebruikt als de concurrentie. The Perfect Witness (The Ungodly, 2007) en Baseline Killer (2008) zijn bijna niet van elkaar te onderscheiden. Eerstgenoemde wist nog iets in de ogen te monteren en de ander voegde wat extra bloed toe, maar dat verhult niets. Een krachtige cover, maar totaal effectloos als je niet de enige bent. Ghosts Of Goldfield (2007) en Sick And The Dead (2009) gebruikten hetzelfde trucje. Van deze direct to dvd films had ik nog nooit gehoord en ik denk niet deze ooit te zullen zien.

Hetzelfde, maar dan lelijk uitgevoerd. Dit lijkt ten minste de opzet van Splinter (2008) te zijn. Nu was The Hills Have Eyes (2006) al niet erg origineel, maar zij hadden ten minste een onheilspellende poster, die uitnodigend leek. De “creatievelingen” die voor Splinter aan de slag gingen sloegen de plank overal mis: de kleursaturatie is om te huilen, de hand is willekeurig op het hoofd geplakt en dit hoofd is dan ook nog eens ontzettend slecht vrijstaand gemaakt.

Het enige dat Blues Brothers 2000 (1998) en Dirty Deeds (2002) gemeen hebben, is de aanwezigheid van John Goodman. Dat weerhield de postermakers er echter niet van om niet alleen de iconische zwarte pakken over te nemen, maar tevens (ongeveer) hetzelfde lettertype in blauw te zetten en een grijs gesoft beeld op de witte achtergrond te zetten.

Die Hard 2 (1990) wordt wel gezien als xe9xe9n van de films die het actiegenre heeft gevormd. Toen Speed (1994) een onbekende regisseur genaamd Jan de Bont en twee relatieve nieuwelingen als Keanu Reeves (als actieheld ten minste) en Sandra Bullock kreeg, koos de marketingafdeling op ander vlak dan ook voor zekerheid. Let vooral ook op de gelijkende quote onderin om het plaatje compleet te maken.

Kiekeboe! Een lettertype kopixebren en daar een verweerd effect over gooien, is natuurlijk niet genoeg. Daarom besloten de makers van Fear X (2003) de complete opmaak van de bovennatuurlijke thriller Stir Of Echoes (1999) te nemen. Het kader rond de half afgebeelde hoofdrolspeler is daarbij net iets te specifiek om het op toeval te gooien. 

Weinig posters zijn in een snelle oogopslag herkenbaar. Scarface (1983) is er daar zeker xe9xe9n van. Het is dan ook niet gek dat marketingheren en -dames dit element graag hergebruiken. Hoewel The Panic In Needle Park (1971) ruim een decennium eerder uitkwam en niets met de georganiseerde misdaad te maken heeft, besloot men dan ook een handige troef uit te spelen.

Van Helsing (2004) was een draak van een film. Waarom iemand daar iets van zou willen kopixebren is mij een raadsel, maar de makers van Underworld: Rise Of The Lycans (2009) dachten daar blijkbaar anders over. Voor degenen die naast de enorme maan geen duidelijke overeenkomst zien, heb ik maar xe9xe9n ding te zeggen: wolf (rechts- en linksonder).

Het plaatsen van enkele gezichten op de filmposter is niet nieuw, maar zelfs dan kunnen sommige mensen zich niet inhouden. De halve gezichten op een witte achtergrond die te zien waren in Closer (2004) maakten wederom hun opwachting voor Les Txe9moins (2007) met eenzelfde positionering, compositie en kleur.

Op het eerste gezicht lijken deze covers misschien niet zoveel op elkaar, maar er zijn teveel overeenkomsten om dit als toeval weg te schrijven. Televisieserie Prison Break (2005) was een enorm succes en dus maakte gevangenisfilm Felon (2008) graag gebruik van de kenmerken: een rood verloop in de verweerde tekst, een boos gezicht met dikke schaduw, gescheurde kaders.

Het gebruik van een willekeurige collage van hoofdpersonen is niet bepaald uniek. Het gebruik van een rode strik met een persoonlijk briefje is dat wel en paste uitstekend bij de kerstsfeer van Love Actually (2003). Iets minder past het bij de Nederlandse cover van The Six Wives Of Henry Lefay (2009) die ook de titel deed lijken op zijn voorbeeld.

Unforgiven (1992) is xe9xe9n van de vele legendarische films van en met Clint Eastwood. Jimmy (2008) is een slecht ontvangen Bollywoodfilm. Bijna had ik deze weggezet als een eerbetoon, maar als dan ook nog blijkt dat de slogan rechtstreeks gestolen is van Cobra (1986), houdt het op.

Sommige mensen maken het wel erg bont. De Engelse cover van The Mist (2007) was vooral qua kleurstelling heel anders dan de overige wereld. Dat men die dus overnam voor The Crazies (2010) is nog niet zo heel gek, maar dat het filmkoppel simpelweg gekopieerd wordt, is onvergeeflijk. Zelfs de kleine explosies, skyline en rook werden overgenomen.

Nieuw! Een historische setting waarin een superkrijger zichzelf op een overmacht aan tegenstanders stort; daarop is slechts posterantwoord. Dat moeten de makers van Centurion (2010) en Conan The Barbarian (2011) ten minste gedacht hebben. Een ingekleurde held, een grijze massa daaromheen, een grauwe wolk op de achtergrond; dit kan geen toeval zijn.

Inspiratie: Zoals sommige filmposters een ander kopixebren, zijn er natuurlijk ook gevallen waar slechts inspiratie vandaan gehaald wordt. Deze covers zijn dus niet echt een kopie te noemen, maar het mag duidelijk zijn waar zij hun inspiratie hebben gehaald.

The Bourne Identity (2002) was een van de meest succesvolle actiethrillers van de laatste jaren, dus het is niet zo gek dat men hier postervariaties op ging maken. 88 Minutes (2007) was hiervan het duidelijkste voorbeeld, met een even simpel kleurenschema, een held wiens hoofd boven uit beeld valt terwijl hij zijn pistool in de aanslag heeft en niet te vergeten het vizier op de borst gericht. Covert One: The Hades Factor (2006) gaat nog een flinke stap verder door ook het kleurenschema over te nemen.

Er zijn weinig posters zo iconisch als die van Escape From New York (1981) en dus kom je er zelfs bijna twintig jaar later niet mee weg als je hiervan probeert te lenen. Hoewel Aftershock: Earthquake In New York (1999) in essentie een totaal andere film is, wordt wel duidelijk dat je een totaal vernietigd New York maar op xe9xe9n manier kunt laten zien. Namelijk door het afgerukte hoofd van het Vrijheidsbeeld voor de duistere stad te leggen.

De verdere posters lijken nog niet eens zo op elkaar, maar de getekende hoofdpersoon van Buck Rogers (1979) is qua houding en uitrusting identiek aan Luke Skywalker op de eerste Star Wars (1977) poster, wat gezien de insteek van beide films niet zo vreemd is. In dezelfde lijn pikte Conan The Barbarian (1982) de houdingen van de alternatieve cover van Star Wars.

Bovenstaande posters zijn misschien niet identiek, maar het is wel duidelijk dat televisieserie Birds Of Prey (2002), vampierfilm Underworld (2003) en Gabriel (2007) uit het zelfde vaatje tappen. Allen plaatsten zij hun duistere held tegen een nachtelijke  achtergrond met een soortgelijk kleurenschema.

Het begon in feite met Desperado (1995), maar het was de teaser van Wanted (2008) die het beeld bekend maakte: de poster met daarop het hoofd van de held waartegen een vuurwapen rust. Het grootste deel daarvan heeft de ogen gesloten, behalve uiteraard de grootste kopie: Juncture (2007), die achteraf zijn cover aanpaste om op eerdergenoemde voorbeeld te lijken. Het langverwachte vervolg The Boondock Saints II: All Saints Day (2009) maakt er eveneens dankbaar gebruik van. Update! En nieuw filmjaar, een nieuwe poster met de achterhaalde pose. Ook Colombiana (2011) kiest voor safe.

Als jij graag in strakke pakjes en voorzien van zogeheten sai jouw ninjakunsten tentoonspreidt, dan sta je ongetwijfeld ook graag ‘s nachts op de hoek van een dak met jouw stad op de achtergrond. Het lijkt er ten minste op dat de makers van Daredevil (2003) en TMNT (2007) dat willen zeggen met deze posters, die stiekem meer op elkaar lijken dan je zou op het eerste gezicht zou zeggen.

De poster van Jaws (1975) is niets minder dan legendarisch. Geen wonder dus dat tal van andere monsterfilms hier hun promotie op baseerden. Exe9n van de meest in het oog springende is die van Piranha (1978), mede dankzij de locatie, het model en de geschilderde tekening. De remake uit 2010 voegde alle elementen samen tot een nieuw hommage.

Deze posters zijn natuurlijk ook schatplichtig aan bovenstaande, maar hebben meer dan dat vooral veel weg van elkaar. Bloeddorstige, gigantische ondergrondse monsters die de lokale bevolking terroriseren. Nee, we hebben het hier niet over de horrorcomedy Tremors (1990), maar om The Cave (2005). De verwarring is begrijpelijk, zeker als je de posters naast elkaar zet.

Bij een film die voor een groot deel draait om voyeurisme is het niet gek dat een verrekijker een prominente plaats inneemt op de poster. Het is echter wel frappant dat zowel Disturbia (2007) als Hallam Foe (2007) in hetzelfde jaar gebruik maken van een soortgelijke zwartwit compositie, waarin de ogen net boven de verrekijker uit turen en de glazen van het object een krachtige kleur bevatten.

De posters van Perfume: The Story Of A Murderer (2006) en Dorian Gray (2009) lijken niet echt op elkaar, maar het is geen toeval dat het belangrijkste element zo lijkt te zijn overgenomen. Het openrijten van het monotone bovenlichaam dat in fleurige blaadjes opstijgt, kan naar mijn mening nooit op deze manier toegepast worden zonder dat men inspiratie uit de eerdere film heeft gehaald.

De remake van horrorfilm The Eye (2008) draait x96 zoals de titel al zegt x96 om ogen en dus is het logisch dat men hier een onheilspellende poster mee maakt. The Return (2006) draait om een dodelijk geheim uit het verleden en dus het… helemaal niet zo logisch om een oog op de poster te zetten. Wat de handen in beide exemplaren doen, is mij niet duidelijk, maar eng is het zeker.

Hoe vaak gebeurt het niet dat je met een camper op reis gaat en deze op het puntje van een berg parkeert. Regelmatig, volgens de makers van de flauwe familiefilms Tourist Trap (1998) en RV (2006), want op beide foto’s is een soortgelijk vervoersmiddel op een nagenoeg identieke berg te zien. Dit kan simpelweg geen toeval zijn.

Twee halve gezichten met een doorgekrast lijstje ertussen. Meer heb je niet nodig om een thriller over een seriemoordenaar met een voorliefde voor spelletjes over te brengen. Waar meesterwerk Se7en (1995) dit echter baseerde op het ijzersterke verhaal, lijkt het er bij Hangman (2001) vooral aan de haren bijgesleept.

De poster van Mutant Chronicles (2008) was nu net xe9xe9n van de weinige zaken die wel de moeite waard waren aan deze film. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik de teaserposter van Starship Troopers (1997) onder ogen kreeg, waarop men ruim tien jaar eerder al dezelfde visuele kracht gebruikte. Zelfs het lichtje achter de helm werd meegenomen.

Species (1995) was een alleraardigste horrorthriller over een dodelijk wezen dat  bestond uit buitenaards en menselijk DNA. Splice (2009) draaide om een dodelijk wezen dat bestond uit dierlijk en menselijk DNA. Een totaal andere film dus en dat reflecteert in de posters.

De teaser van Charlie’s Angels: Full Throttle (2003) toonde een silhouet van een van de hoofdpersonen met een uitgelichte hand die twee vingers omhoog hield. De teaser van Arthur Et La Vengeance De Maltazard spiegelde de opzet, maar veranderde verder verdacht weinig aan zijn voorbeeld. Update! Ook Hoodwinked Too (2011) probeert de filmposter te spiegelen, maar zij hebben wel teruggegrepen naar een drietal hoofdpersonen.

Van een kopie kunnen we hier niet spreken, maar de kleurstelling en het uitgestrekte zwaard doen toch vermoeden dat de makers van DOA: Dead Or Alive (2006) de poster van Hero (2002) wel eens onder ogen hebben gehad. De speren onderin weten dat gevoel niet weg te nemen.

Toeval of een slimme truc? De iconische scxe8ne uit Platoon (1986) maakte een uitstekende poster en een soortgelijk beeld vond ook zijn weg naar de cover van de Criterion uitgave van Traffic (2000). Twee prachtige covers dus, maar met een klein vleugje imitatie.

In het Australische The Dish (2000) blijkt een schotel een belangrijke rol te hebben gespeeld bij de maanlanding. In het Nieuw-Zeelandse Black Sheep (2006) gaan moordlusitge schapen op strooptocht. Niet bepaald veel overeenkomsten dus, maar toch heeft de poster teveel kenmerken overgenomen om dit als toeval weg te schrijven.

De romantische afdeling van MGM was even door zijn ideexebn heen. Return To Me (2000) en Happy Accidents (2000) plaatsen eenzelfde koppel op de voorkant, met een monotone achtergrond en een blauw met rode titel over twee regels. Dat is makkelijk verdiend.

De makers van WALLx95E (2008) werden ervan beticht dat hun creatie wel erg veel leek op Number 5 uit Short Circuit (1986). De grappenmakers besloten dan ook voor hun poster inspiratie te halen bij juist die film. Ten minste, zo lijkt het wel gegaan.

Animatiefilms zijn een genre op zich, maar dat wil nog niet zeggen dat zij onderling geen inspiratie opdoen. Shrek (2001) was op vele fronten origineel en zo ook in dit rijtje filmposters. Zowel The Incredibles (2004) als Megamind (2010) gebruikten de rennende hoofdpersoon als centraal thema, met zijn sidekicks aan beide kanten, een tegenstander in de lucht en een grote vuurbal op de achtergrond van een stad. Toeval? Dat lijkt me niet.

Nieuw! Als iemand romantische boeken kan schrijven, dan is het Nicholas Sparks wel. Als er iemand luie posters maakt, dan zijn het de filmvertalers wel. Echte kopiexebn worden het niet, maar niettemin lijken de posters en covers van The Notebook (2004), Nights In Rodanthe (2008) en The Last Song (2010) wel verdacht veel op elkaar. Als toetje ook de one sheet van Dear John (2010) van deze schrijver.

Nieuw! Vanwege het totaal verschillende beeld kun je Melancholia (2011) niet echt een kopie noemen van The Social Network (2010), maar die laatste film heeft wel een trend gezet die veel marketingjongens en -meisjes graag overnamen. Dan heb ik het natuurlijk over de enorme teksten die over een hoofdpersonage worden geplaatst, waarbij de ogen uiteraard vrij blijven. Leuk detail is het vrij aanwezige Facebook logo op de tweede poster.

Nieuw! Het mag duidelijk zijn dat de makers van Zookeeper (2011) hun pijlen op hetzelfde publiek richten als Night At The Museum (2006). Bij laatstgenoemde komt een medewerker van het museum er achter dat de voorwerpen tot leven komen als er niemand kijkt en de ander draait om een medewerker van een dierentuin die er achter komt dat de beesten kunnen praten als er niemand kijkt. Dat uit zich in de poster, met daarop de hoofdpersoon in kenmerkend tenue, een spannende gloed achter hem en de wezens die uit allerlei hoeken opduiken.

Makkelijk meeliften: Soms komt er een film uit waar al snel klonen of zogenaamde achtergronden van verschijnen. Om nog simpeler te kunnen profiteren van het origineel wordt dan ook de cover aangepast. Zo kunnen we immers nog meer klanten bedotten.

Bij de films die gebaseerd zijn op boeken van Dan Brown hoort een officieuze documentaire die “het ware verhaal” over de achtergronden vertelt. In zo’n geval is het natuurlijk slim om de cover aan te passen, zodat een nietsvermoedende klant per ongeluk jouw product mee naar huis neemt. Origineel is men daarbij wel. Voor The Da Vinci Files werd het omkrullende hoekje van cijfers bijvoorbeeld omgedraaid ten opzichte van The Da Vinci Code (2006) en bij Angels & Demons Ontrafeld wist men zelfs het volledige beeld van de teaser van Angels & Demons om te draaien.

Op het moment dat bekend werd dat United 93 (2006) gemaakt zou worden, besloot men snel een televisiekloon genaamd Flight 93 (2006) op de markt te gooien. Erg makkelijk natuurlijk en het is de vraag of dat bij een onderwerp als dit wel gepast is, zeker als men dan ook nog zijn best doet om de posters en het logo op elkaar te laten lijken.

De Halloween reeks is een van de belangrijkste series uit het horrorgenre en zette de slasher definitief op de kaart. Het is dan ook niet gek dat er al snel klonen op de markt werden gebracht. Daarvan is Halloween Camp (Bloody Murder 2: Closing Camp, 2003) de meest schaamteloze kopie. Met de cover hoef je dan ook niet meer origineel te zijn, dus die werd overgenomen van Halloween 4 (1988).

Toen Clive Owen voor het grote publiek doorbrak met Sin City (2005), probeerde men hiervan te profiteren met zijn oudere werk. Zo werd de dvd van I’ll Sleep When I’m Dead (2003) uitgebracht met een cover die duidelijk op eerstgenoemde gebaseerd was. Waarschijnlijk trok dit in de videotheek heel wat potentixeble kijkers over de streep.

Als de makers (ach, xe9xe9n schrijver) van Step Up (2006) een nieuwe dansfilm uitbrengt, mag je daar natuurlijk best reclame voor maken. Zijn reeks bestaat immers toch uit een steeds gerecycled verhaaltje over een buitenbeentje dat door dans respect weet te winnen en daarbij zichzelf ontdekt (Save The Last Dance is ook van hem). Bij Make It Happen (2008) was de inspiratie helemaal op en dus besloot men ook de poster te hergebruiken.

Toen Moulin Rouge (2001) een enorm succes in de bioscoop bleek, bedachten enkele slimme marketingmensen om de oudere films van Baz Luhrmann ook in deze stijl uit te brengen. Zo kon het dus dat mensen volkomen verrast waren toen ze thuis de totaal andere films Strictly Ballroom (1992) en Romeo + Juliet (1996) in de dvd-speler stopten.

Hoewel Hulk (2003) geen enorme hit was en de kritieken niet altijd mals, werd de film wel massaal gekocht. Daar sprong men handig op in door de pilotaflevering van The Incredible Hulk (1978) met een soortgelijke cover uit te brengen, zodat ze nog een aantal klanten konden meepikken.

Uiteraard weet ik ook wel dat Flags Of Our Fathers (2006) geen origineel beeld op de cover gebruikt, maar daar draait nu net de hele film om; de impact van een foto. Om hun documentaire te verkopen werd Flag Of Our Soldiers niet alleen voorzien van een soortgelijke naam, maar tevens van een cover die wel erg veel weg heeft van de oorlogsfilm, inclusief kleurtonen.

De vrolijke actiefilm Sherlock Holmes (2009)was een behoorlijk succes in de bioscopen. Tijd om alles uit de kast te trekken voor andere producties rondom deze speurneus. Dat dachten tenminste de covermakers van de televisieserie uit 2000. Compositie, kleur en achtergrond werden hierbij schaamteloos overgenomen.

“Baas, Salt (2010) is een groot succes in de bioscopen en wij hebben ook nog ergens een film in de catalogus met Angelina Jolie in een bijrol. Zullen we anders een stockfoto opzoeken van iemand die op haar lijkt en dan met een soortgelijk lettertype die poster kopieren?” Zo ongeveer moeten de gesprekken van Mojave Moon (1996) gegaan zijn.

Er is meeliften en er is meeliften. De snel te vergeten televisiefilm Princess Of Thieves (TV 2001) draait om de dochter van Robin Hood. Toen daar met Robin Hood (2010) weer eens een grote film van uitkwam, bedachten de marketingmensen zich geen moment. Hun productie zou ook weer in de schappen verschijnen en deze maal met een gelijkende foto, kleurstelling, achtergrond en lettertype kun je niet fout zitten.

Asylum: productiemaatschappij Asylum, die bekend staat om zijn mockbusters (goedkope klonen van bekende films met namen als Transmorphers, Snakes On A Train en The Da Vinci Treasure), verdient een apart hoofdstukje. Zij hebben er een sport van gemaakt om mee te liften met populaire films en bijna al hun producties zouden hier dan ook tussen kunnen horen. Ik heb me echter beperkt tot de gevallen waar ook de covers nagemaakt zijn.

Er was geen populairdere televisiefilm dan High School Musical (2006) en dat wist ook Asylum. En dus kwamen zij met het inspirerende Sunday School Musical (2008), met een cover die zo in het rijtje van zijn voorbeeld zou passen als de groene kleur vervangen werd door rood.

Op het moment dat de remake van The Omen (2006) bekend werd gemaakt, begon Asylum aan hun eigen versie. Voor de naam pakten zij de releasedatum van het origineel en als promotiemateriaal de overbekende poster. En zie daar: 666: The Child (2006) was geboren.

Met de trailer van AVH: Alien vs. Hunter (2007) leerde ik  Asylum kennen en toen besloot ik al dat het onwaarschijnlijk was dat ik dat ik ooit een film van ze zou zien. AvP: Alien Vs. Predator (2004) was geen bijzonder sterke film, maar de kloon lijkt me nog een aantal niveaus slechter.

Lijkenpikkerij: Het makkelijk meeliften is een gebruik dat je ook vaak ziet als artiesten overleden. Plotseling worden oude cd’s afgeprijsd, verschijnen er nieuwe compilaties en duiken er pseudo-documentaires op. De titel van dit hoofdstuk mag duidelijk zijn.

De dood van Michael Jackson kwam onverwacht, maar de wereld kon nog xe9xe9n keer genieten van wat zijn laatste optreden had moeten worden. Veel mensen vonden het lijkenpikkerij om dit zo snel te doen, maar de film This Is It (2009) werd ten minste met origineel materiaal gemaakt. En dat kan van de in elkaar geflanste docu’s This Is Unmasked en Who Killed The King Of Pop niet gezegd worden.

Toeval? Het gebeurt natuurlijk ook dat covers op elkaar lijken of bepaalde kenmerkende elementen gebruiken zonder dat daar opzet in het spel lijkt. Toch is het interessant om deze covers eens naast elkaar te zetten en daar ons eigen oordeel over te vellen.

Een kopie is het natuurlijk niet te noemen, maar het mag duidelijk zijn dat de postermakers van The Illusionist (2006) en 27 Dresses (2008) uit hetzelfde vaatje hebben getapt. Het levert in ieder geval twee sfeervolle, mooie posters op met een geschreven kledingstuk, waarvan er minimaal eentje iets minder creatief is dan we dachten.

Hoewel El Aura (2005) en Freedomland (2006) slechts een jaar uit elkaar liggen, lijkt er hier toch echt toeval in het spel te zijn. Geen van beide films heeft er baat bij om op de andere te lijken, maar vanwege compositie en kleur is dat toch het geval.

Band Of Brothers (2001) was een toonaangevende serie, maar dat zij ook met de poster zouden inspireren, had niemand kunnen denken. Of was het toch toevallig dat onder andere Lost (2004) eenzelfde aanpak gebruikte om zichzelf te verkopen? Waarschijnlijk wel, maar de overeenkomsten zijn duidelijk; de silhouetten van de groep, de structuur van het logo en de bewolkte lucht.

The Firm (1993) en The Body (2001) zijn beiden thrillers, maar daar houdt de vergelijking wel op. Ten minste, als je de posters niet meerekent, want die lijken stiekem wel heel erg op elkaar. Hoogstwaarschijnlijk is het toeval, maar het blijft leuk om deze posters naast elkaar te zien.

Ook hier lijkt het niet de intentie geweest te zijn om van elkaar te profiteren, maar er zijn niettemin overeenkomsten te vinden tussen de posters van Skinwalkers (2006) en remake Day Of The Dead (2008). Hoewel de compositie anders is, zorgen het kleurenschema en de bloederige open monden van de monsters er toch voor dat de posters een beetje op elkaar lijken.

Als er xe9xe9n vergelijking is in dit hoofdstuk waar ik volledig zeker van ben, dan is het wel Dood Eind (2006) die opvallende gelijkenissen vertoond met Dinosaur (2000) van Disney. Laten we ten minste hopen dat het hier toeval betreft, want anders zou de verontrusting er alleen maar groter op worden.

Hable Con Ella (2002) en Notes On A Scandal (2006) hebben niets met elkaar te maken, behalve een soortgelijke cover. Hoewel er andere kleuren worden gebruikt en deze manier van creativiteit allesbehalve uniek is, lijken de posters van beiden toch wel wat op elkaar.

Natuurlijk is er bij de vergelijkbare covers van Minority Report (2002) en Spartan (2004) geen opzet in het spel. Ze zijn totaal anders van opzet en uitwerking. Toch is het interessant de posters naast elkaar te zien, want dan blijken ze toch veel van elkaar weg te hebben.

Hoewel de remake van War Of The Worlds (2005) een tijd eerder te zien was dan Knowing (2009) moet geconstateerd worden dat het beeld van een brandende aarde beter bij de laatste past. We kunnen er dan ook vanuit gaan dat het geen bewuste diefstal heeft plaatsgevonden, hoewel de zwarte achtergrond ook op beiden te zien is.

We kunnen er veilig van uit gaan dat de makers van de John Lennon biografie Nowhere Boy (2009) hun inspiratie niet haalden bij de comedy Run, Fatboy, Run (2007), maar overeenkomsten zijn er wel degelijk. Niet alleen het kleurgebruik, maar ook de plaatsing van het personage en zelfs het gebruik van quotes maken dit een toevallige gelijkenis.

Nieuw! Er lijkt geen reden voor een vampierfilm om de poster van een misdaadfilm te stelen, dus laten we het maar op toeval gooien. Toch zijn de gelijkenissen verbluffend: een schimmig gezicht dat de helft van de poster inneemt, een gewapende held met opkomende zon in het midden en het silhouet van de omgeving daarachter.

Eerbetoon: Een hommage is altijd lastig te plaatsen. Is dit het stelen van andermans harde arbeid of rechtvaardigt een eerbetoon deze diefstal? Betekent dit de liefde voor het oude filmvak of probeert men makkelijk te leunen op een film die alles al eerder of beter liet zien? Moeilijke vragen, maar het levert vaak leuke posters met dito verhalen op.

Een eerbetoon hoeft niet altijd in goede aarde te vallen. Toen Spike Lee een poster liet ontwerpen voor zijn film Clockers (1995) werd deze gebaseerd op die van Anatomy Of A Murder (1959). De designer van het origineel was echter “not amused” en vanwege dreigende rechtszaken werd het ontwerp nog een beetje aangepast. Deze afgewezen poster heeft dus niet lang opgehangen.

Strigoi (2008) is een komische horrorfilm die zijn poster heeft gebaseerd op een wel heel verrassende keuze; de zwartkomische thriller Falling Down (1993). Wanneer je de posters naast elkaar ziet, is duidelijk dat de latere zijn eer wilde betuigen aan de doorgedraaide zakenman. Het koffertje, het wapen, het opstapje in het veld, de bomen en de vervaagde woonplaats kunnen niet toevallig overgenomen zijn. Maar dan met een knipoog.

Wanneer je een van de meest gewaardeerde films aller tijden als uitgangspunt neemt voor je poster, doe je dat niet om er stiekem mee weg te komen. Steven Soderbergh maakte zijn film The Good German (2006) dan ook als eerbetoon aan de klassiekers van weleer en daarbij hoort een soortgelijke poster, waar in dit geval Casablanca (1942) in het zonnetje werd gezet.

 
Als je een documentaire maakt over de verschillende archetypen van een Amerikaanse school, dan kun je ook maar beter gelijk een visuele link leggen. De poster van American Teen (2008) is dan ook identiek aan die van de moeder der highschoolfilms: The Breakfast Club (1985). En dat is nu eenmaal een poster die nog altijd door veel filmkijkers herkend wordt. De grappenmakers van The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986) maakten ook nog een parodie.

De makers van Rumor Has It (2005) dachten misschien dat niemand het zou merken als men deze poster alleen in Frankrijk zou uitbrengen, maar The Graduate (1967) is daarvoor echt te bekend. Het levert niettemin een leuk eerbetoon aan die klassieker op, waar de rollen worden omgedraaid. En het is ook logisch dat dit is gebeurd, want de film draait om een vrouw die er achter komt dat haar ouders portret stonden voor het verhaal van The Graduate.

Als dit geen hommage is dan weet ik het ook niet meer. For Your Eyes Only (1981) heeft misschien wel de bekendste James Bond cover en de luchtige actiefilm Transporter 2 (2005). De elementen werden naar de huidige tijd aangepast (de springende held en modernere wapens), maar het nostalgische gevoel blijft. Saillant detail: de poster van For Your Eyes Only werd destijds bekritiseerd vanwege de seksuele ondertoon. De promotieposter van televisieserie Chuck doet het nog eens dunnetjes over.

Er zijn meer Bondfilms die inspireren. De poster van A View To A Kill (1985) vormde de basis voor Action Jackson (1988), waarin een zwarte soortgenoot het nog eens dunnetjes overdoet. Hoewel de dame niet helemaal dezelfde houding heeft, mag zonder twijfel gezegd worden dat de postermakers hun inspiratie elders haalden.

De teaserposter van Kick-Ass (2010) is lastig te plaatsen, maar ik houd het voorlopig op een eerbetoon. Hoewel ze absoluut niet op elkaar lijken, moest ik namelijk toch gelijk denken aan de poster van de mockumentary Under The Hood (2009), een belangrijke toevoeging van de Watchmen saga.

Waarom moet het altijd een andere film zijn om te eren? Als vervolgfilm is het natuurlijk ook mogelijk om je voorganger nog eens dunnetjes over te doen. Het is immers geen toeval dat de poster van TRON: Legacy (2010) zoveel lijkt op TRON (1982).

Nieuw! The Goonies (1985) is een van de meest nostalgische films uit de jaren tachtig, dus het is niet heel vreemd dat Hoodwinked Too (2011) hierop inspeelt. De kinderen van toen hebben inmiddels zelf kinderen en misschien weten zij hierdoor nog wel mensen naar de bioscoop te lokken.

Parodie: Vergelijkbaar met het eerbetoon, maar dan met als doel om het origineel belachelijk te maken. Niet omdat die niet goed zou zijn, maar simpelweg om de lachspieren eens goed los te gooien met films die doen denken aan de klassiekers, maar vaak toch net iets anders aflopen.

De film Hot Fuzz (2007) refereerde al diverse malen aan Bad Boys II (2003)  en dan is het een kleine stap om dat ook met de poster te doen. Op de voorgrond staat de koene, gewapende held terwijl diens hoofd met donkere zonnebril naar beneden kijkt. Op de achtergrond loopt diens te dikke maatje veel stoerder dan hij in feite is. De een was echter veel serieuzer in het verkopen van zijn personages dan de ander.

Tyler Perry en zijn personage Madea zijn in Nederland niet heel bekend, maar in thuisland Amerika haalde hij met I Can Do Bad All By Myself (2009) zelfs de toppositie in de bioscopen. Daarmee gepaard ging een grappige variatie op de omstreden poster van het al even omstreden Straw Dogs (1971).

Nieuw! Voor zijn vervolg Madea’s Big Happy Family (2011) deed de komiek het nog eens dunnetjes over. Hiervoor parodieerde hij (onder andere) The Godfather (1972) en recente Oscar genomineerden Black Swan (2011) en The Kingx92s Speech (2011).

Blue Harvest (2007) was de zesde seizoensopener van Family Guy die de allereerste Star Wars (1977) op de hak nam. En met hilarisch gevolg overigens. Uiteraard hoorde daar ook een poster bij die op de originelen werd gebaseerd.

Natuurlijk werd de Star Wars reeks wel vaker het onderwerp van een parodie. Ook de makers van het vrolijke Thumb Wars: The Phantom Cuticle (1999) hebben goed naar de serie gekeken. In dit geval draait het om The Phantom Menace (1999) en iemand die van een hand The Millennium Falcon kan maken, verdient bij voorbaat respect.

Delta Farce (2007) kreeg vernietigende kritieken, maar deed in ieder geval xe9xe9n ding goed als parodie. De overbekende poster van Full Metal Jacket (1987) werd namelijk omgeturnd tot een duidelijk parodixebrende cover, waarbij niet alleen het beeld, maar ook de tagline en het logo refereren aan de oorlogsfilm.

The Silence Of The Hams (1994) is een parodie uit het boekje en de film probeert vooral mee te liften op het succes van de Naked Gun reeks. Het voornamelijke slachtoffer is de legendarische thriller The Silence Of The Lambs (1991) en het is dan ook geen verrassing dat men de poster ook daarop baseerde.

Zelfs het kenmerkende kuifje en de typerende snor van Clark Gable werd overgenomen van de Gone With The Wind (1939) poster toen When Nature Calls (1985) deze parodieerde. Het grote verschil? De hoofdrolspeler werd vervangen door een beer. Het verhaaltje over een gezin dat de wildernis opzoekt, heeft verder niets met de klassieker te maken, maar de begeleidende poster is zonder twijfel een leuke parodie. Ook Fletch Lives (1989) heeft niets van doen met het origineel, maar dat weerhield de markeingafdeling er niet van deze poster te maken.

Hoewel er weinig unieke zaken aan te merken zijn bij 40 Year Old Virgin (2005) bleek het een poster die de aandacht wist te trekken en die bleef hangen in gedachten. De film Fanboys (2009) heeft daar niets mee te maken, maar zij wisten nu wel hoe zij een sukkel konden neerzetten. De Darth Vader helm maakt het plaatje van deze nerd compleet.

Waar de Scary Movie reeks inspiratieloos de een na de andere poster van een groep in de bioscoop maakte, zorgden zij tevens voor een aantal hele leuke parodieposters, wat een hoop goedmaakt. Bovenstaande posters die gebaseerd werden op The Ring (2002), Signs (2002), The Grudge (2004), Saw II (2005) en War Of The Worlds (2005) spreken voor zich.

De documentaire Where In The World Is Osama Bin Laden? (2008) heeft werkelijk helemaal niets te maken met Raiders Of The Lost Ark (1981), maar dat maakte de creatieve afdeling niets uit en daarom presenteerden zij een grappig eerbetoon aan die klassieker.

Popculture: Het zijn niet alleen andere films die te grazen worden genomen. Ook andere zaken uit de popcultuur zijn een graag gebruikt onderwerp bij het maken van posters en covers.

Wie kent niet de Vanity Fair cover waarop Demi Moore in 1991 haar zwangere buik toonde? Deze pose werd sindsdien vele malen overgenomen en dan kan de filmwereld niet achterblijven. Parodievervolg Naked Gun 33 1/3: The Final Insult (1994) deed dat ook op kenmerkend absurde wijze. Het leverde ze een rechtszaak van fotografe Annie Leibovitz op.

Nadat The Silence Of The Lambs (1991) het beeld al eens in de vlinder op de poster verwerkte, was het The Descent (2005) die de populaire foto van Salvador Dali In Voluptate Mors met vrouwenlichamen die een doodshoofd vormen, omtoverde tot een filmcover. Met de film had het in dit geval weinig te maken x96 behalve dat de vrouwen snel dood zouden gaan x96 maar sfeervol was het wel.

Fotograaf Tono Stano maakte in 1992 het iconische beeld dat Sense gedoopt werd. Niemand minder dan Paul Verhoeven zag hierin een perfecte filmposter voor zijn Showgirls (1995). Dat de poster het beste en meest gewaardeerde element van zijn film zou worden, kon hij op dat moment nog niet bevroeden.

Het was een legendarische cover van Rolling Stone en het werd xe9xe9n van de lelijkste filmposters ooit. Met vreselijk slecht Photoshopwerk (het iele hoofdje van Jessica Alba en het vreemd geplakte gezicht van haar tegenstander) bleef er weinig over van de knipoog die Good Luck Chuck (2007) wilde maken.

Weinig posters werden zo vaak geparodieerd als die van Uncle Sam, waarin hij recruten zoekt. Weinig posters deden dat leuker dan Thank You for Smoking (2005).

Het kan ook andersom natuurlijk. Voor de kortlopende comicreeks Deadpool: Merc With A Mouth werden tal van covers geproduceerd die refereerden naar de popcultuur. Hier een aantal van de leukste.

Vieze versie: Geen andere branche die zo snel en makkelijk is dan de porno. Al sinds jaren proberen zij een graantje mee te pikken van de blockbusters in de cinema. Of de filmmaatschappijen daar blij mee zijn is een tweede, maar vooralsnog is de seksparodie een niet te stoppen fenomeen.

Woorden zijn in dit genre overbodig. Alles draait om de beelden. Vaak wordt slechts een naam gebruikt om mee te liften op een bekende film en slechts zelden wordt het verhaal daarop aangepast. Nog veel minder doet men ook de moeite om een bijbehorende cover te maken, maar Fill Jill en Privates Of The Caribbean zijn grappige kopiexebn van Kill Bill (2003) en Pirates Of The Caribbean (2003).